به شمار مىرود ؛ چه ستمى بالاتر از اين است كه انسان آبرو و حيثيت يك فرد را كه با هيچ‌چيز قابل جبران نيست پايمال كند . بعضى از ضررهاى اجتماعى بدگويى با ضررهاى دو صفت رذيله بدبينى و عيب‌جويى كه در بحثهاى پيش به طور فشرده درباره آفتاب آنها بحث شده ، مشترك است : 1 . اجتماع آلوده به غيبت ، هرگز روى وحدت و يگانگى و صميميت و الفت را نخواهد ديد ، و يك اجتماع رشديافته انسانى كه بايد سراسر عاطفه و محبت باشد ، نخواهد بود . 2 . تعاون و همكارى در هدفهاى مقدس اجتماعى ، براساس حس اعتماد به مردم استوار است ؛ اجتماعى كه عيوب مردم را فاش مىسازد و پرده از روى افعال و اعمال آنها برمىدارد ، حس اعتماد را كه زاييده حس ظن به مردم است ، نابود مىسازد . 3 . بدگويى پشت سر مردم ، آتش كينه و عداوت را دامن مىزند ؛ زيرا شخصى كه پشت سر او بدگويى شده ، از اينكه راز وى فاش شده و آبروى او ريخته است ؛ سخت عصبانى مىگردد و تصميم به انتقام مىگيرد . 4 . پرده‌بردارى از معاصى و گناهان پنهانى مردم ، سبب مىشود كه آنها اعمال ننگين را بىپروا انجام دهند ؛ زيرا آبرو و ترس از فاش شدن مانع از اين است كه فرد دست به گناه بزند و اگر هم بزند ، به طور مخفيانه و با كمال ترس و ملاحظه بدان دست مىزند ؛ اگر ما بر اثر بدگويى ، پرده از روى اسرار مردم برداريم و حيثيت و